İstanbul’un tepeleri neden bu kadar özel?
Şehrin karmaşasından biraz uzaklaşmak istediğimde ilk yaptığım şey tepelere çıkmak oluyor. İstanbul’un tepelerinden bakınca her şey bambaşka görünüyor. Boğaz, tarihi yarımada, yemyeşil korular… Hepsi ayaklarınızın altında. İlk gittiğimde nefesim kesilmişti. Rüzgarın yüzüme vuruşu, martıların sesi ve uzakta denizin parıltısı… İşte tam da bu yüzden bu yazıyı yazıyorum. Sen de gel, beraber gezelim.
İstanbul’un en güzel yanı aslında tepeleri. Bunlar hem doğal hem de tarihi dokuyu bir arada sunuyor. Çam ormanları, kuş sesleri ve şehrin uğultusu bir arada. Bazıları çok kalabalık, bazıları ise neredeyse ıssız. Hangisini seçeceğin tamamen sana kalmış.
Çamlıca Tepesi: En popüler panorama noktası
Çamlıca’ya çıktığında İstanbul adeta bir harita gibi seriliyor önüne. İstanbul’un tepelerinden panoramik manzara denince akla ilk gelen yer burası. Özellikle akşamüstü saatlerinde güneş batarken oluşan renk cümbüşü tarif edilemez. Kızıl, turuncu, mor… Hepsi bir arada.
Ben ilk kez bir sonbahar akşamı gitmiştim. Yapraklar sararmış, hafif bir rüzgar esiyordu. Kuşlar yuvalarına dönerken aşağıdaki trafikte hayat devam ediyordu. Bu tezat çok hoşuma gitmişti. Yanına mutlaka su al, çünkü orada zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsun.
Pierre Loti Tepesi: Haliç’in en güzel seyir yeri
Burası biraz daha sakin. Eyüp’ten yukarı doğru yürürken yol boyunca tarihi mezarlıklar ve ağaçlar eşlik ediyor sana. Tepede oturup Haliç’i izlemek gerçekten huzur verici. Özellikle cuma akşamları ezan sesleri tepeden daha bir anlamlı geliyor kulağa.
Küçük bir tavsiye vereyim: Eğer mümkünse hafta içi git. Hafta sonu biraz kalabalık olabiliyor. Ama yine de o manzaranın yanında kalabalık unutuluyor. Kahveni alıp banka otur, bir süre hiçbir şey yapma. Sadece bak.
Büyük Çamlıca ve Küçük Çamlıca farkı
İkisi de harika ama farklı hissettiriyor. Büyük Çamlıca daha geniş bir alana sahip. Kuleyi de görünce modern İstanbul’u daha net anlıyorsun. Küçük Çamlıca ise daha samimi. Sanki kendi bahçenmiş gibi hissediyorsun. Ben ikisini de severim. Hava durumuna göre karar veriyorum.
Uludağ Tepesi’nden değil, Rumelihisarı’ndan yukarı
Aslında birçok insan bilmez ama Rumelihisarı’nın arkasındaki ormanlık alana çıkarsan inanılmaz bir manzara seni bekliyor. Burası tam bir doğa kaçamağı. Şehirden 20 dakikada ormanın içinde buluyorsun kendini. Kuş sesleri, rüzgarın ağaçlarda çıkardığı ses… Tam bir rahatlama.
Yürüyüş yolları da var. Spor ayakkabı giymeyi unutma. Yokuşlar biraz dik olabiliyor. Ama ulaştığında verdiğin emeğe değiyor. Boğaz’ın iki yakasını da aynı anda görebiliyorsun.
En iyi fotoğraf çekme saatleri
Gün doğumuna yakın ya da gün batımından hemen sonrası en güzel ışık oluyor. Özellikle İstanbul’un tepelerinden panoramik manzara fotoğrafları için altın saatleri kaçırma. Ben genelde sabah erken saatleri tercih ediyorum. Hem kalabalık az oluyor hem de hava daha temiz.
Bazı tepelerde sis oluyor sabahları. O anlarda sanki bulutların üstündeymişsin gibi hissediyorsun. Fotoğraf makinesini ya da telefonunu şarjlı tut. Çünkü bir kareye sığmayacak manzaralar göreceksin.
Doğal yaşam ve kuş sesleri
Tepelerde yürürken etrafı sadece manzara için değil, doğayı hissetmek için de dolaş. Özellikle ilkbaharda bülbül sesleri inanılmaz güzel oluyor. Kelebekleri, arıları, ara sıra rastladığın sincapları fark etmeni isterim. Bunlar şehrin içinde unuttuğumuz detaylar.
Bir keresinde Çamlıca’da yürürken bir ağacın dibinde dinleniyordum. Etraf o kadar sessizdi ki sadece yaprak hışırtısını duyuyordum. Sonra uzaktan vapur düdüğü geldi. O an İstanbul’un ruhunu hissettim.
Hangi tepeye ne zaman gitmeli?
Yazın sıcak günlerde gölgeli yerleri tercih et. Kışın ise rüzgarlı havalarda dikkatli ol. En güzel mevsimler bahar ve sonbahar. Özellikle ekim ve nisan ayları. Hava ne çok sıcak ne çok soğuk oluyor. Işık da harika.
Eğer ilk defa gideceksen Çamlıca’dan başla. Sonra Pierre Loti’yi dene. Daha sonra da az bilinen tepeleri keşfet. Her birinin kendine has bir hikayesi var.
Tepelerde dikkat edilmesi gerekenler
Çöpünü yanında getir. Doğayı korumak bizim elimizde. Yanına rahat ayakkabı, su ve hafif bir mont al. Telefon şarjı da önemli. Çünkü bazen yollar uzayabiliyor. Ve en önemlisi: acele etme. Bu tepeler aceleye gelmiyor.
Bazen sadece bir bankta oturup iki saat manzarayı izliyorum. Konuşmuyorum, müzik dinlemiyorum. Sadece bakıyorum. Bu şehirde en çok ihtiyacımız olan şey bu bence. Biraz durmak.
Son söz yerine
İstanbul’un tepelerinden şehri izlemek aslında bir tür terapi. Hem doğayla hem tarihle hem de kendisiyle barışık bir şehir görüyorsun. Herkesin en az bir kere denemesi gereken bir deneyim.
Sen de bir hafta sonu kalk, bir tepenin yolunu tut. Belki de en sevdiğin yer olur. Benim için öyle oldu. Hala her fırsatta gidiyorum. Çünkü her gidişimde başka bir şey keşfediyorum. Belki sen de keşfedersin.